Over mij

Ik houd van sporten, triathlon is een belangrijk deel in mijn leven.

Ik houd van sporten, ik houd van gezelligheid en ik houd van schrijven. Echter gedurende een lange tijd heb ik dit niet kunnen ervaren zoals ik graag had gewild. Ik kreeg een depressie en daardoor ben ik mijzelf niet meer.

Het hebben van een depressie voelt als een ritje in een achtbaan, zonder dat je daar een kaartje voor hebt gekocht. Ik heb mijn tweede depressieve episode inmiddels hallo moeten zeggen, terwijl ik haar liever uitzwaaide.

Er ligt nog steeds een taboe op het hebben depressie. Veel mensen praten er niet over en hebben een gevoel van angst of schaamte, zo ook bij mij. Van buiten ben ik een vrolijk meisje, ik doe lijken alsof ik altijd vrolijk ben en vol in het leven sta. Echter van binnen gaat het er heel anders aan toe en voel ik juist het tegenovergestelde. Wat dat betreft heb ik mijn grote glimlach niet mee zitten, want vertel iemand maar eens dat je er door heen zit en je niet gelukkig voelt. Het wordt niet begrepen als mensen van de buitenkant een grote glimlach zien. Hoe erger je laat blijken hoe goed het met je gaat, hoe sneller mensen zullen denken dat alles inderdaad wel goed met je gaat.

Op dit moment is er een keerpunt in mijn leven gekomen. Mijn depressie wil ik niet langer geheim houden en ik wil mij niet meer schamen of bang zijn. Nu ik voor de tweede keer in een depressieve episode zit, zal het zeker niet gemakkelijk worden. Ik ga mijn depressie recht in de ogen kijken en niet langer voor haar vluchten. Door middel van mijn blog, hoop ik ook andere mensen te kunnen helpen.

Zoals vaak tegen mij gezegd wordt ”het komt allemaal wel goed”. Ik hoop het, ik ga er in ieder geval stinkend mijn best voor doen.

Triathlon is één sport, met drie disciplines. Heftig? Best wel, maar dat maakt het juist leuk.

Sinds mijn negende levensjaar doe ik al aan triathlon, met ontzettend veel plezier. Toen ik in 2012 de ziekte van pfeiffer kreeg, stortte dan ook mijn wereld in. Het jaar daarvoor zat ik in een regionale selectie van triathlon en trainde ik veel. Mijn hele leven stond in het teken van de sport en dat beviel mij wel.

Nadat ik de ziekte van pfeiffer enigszins achter de rug had, wilde het trainen steeds maar niet lukken. Ik was down en had vaak geen zin om te trainen. Als ik dan eindelijk ging sporten, ging het zwaar en wilde het niet lukken zoals ik mijn bedacht had. Later bleek dat ik een depressie had, jezelf bij elkaar rapen om lekker te gaan trainen lukt dan niet meer. Je wilt de deur niet uit, je wilt de bank niet af komen, dus sporten zat er niet in.

Nu heb ik doelen gesteld en wil ik het sporten weer gaan oppakken. De knop is om en ik ga er weer voor. Sporten is zo ontzettend belangrijk, zeker in combinatie met een depressie. De voldoening die je haalt uit het sporten, maar ook het verleggen van je grenzen en het genieten van het moment, doet mij veel goed.
Het ‘moeten trainen’ zal ‘ik wil trainen’ gaan worden. Genieten staat namelijk vanaf nu voorop. Als het een keer tegen zit, gaat het de volgende keer vast beter. De strijd zal zwaar worden en ik heb nog lang niet gewonnen. Maar ik stop met elke keer de kont toe te keren, met constant mijzelf te verzetten en niets van mijn ziekte te accepteren.

Van half gebakken werk houd ik echter niet. Als ik een wedstrijd doe, dan doe ik hem ook goed. Er staat mij dus nog wel wat wachten, maar dat is prima. Volgend jaar ga ik weer racen. De weg erna toe zal op mijn eigen manier zijn, maar het gaat mij lukken. Met mijn sporters mentaliteit kom ik er wel, let maar eens op.